Schotland Groningen intocht-1 intocht-2
blokken
DUTCH MILITARY PIPES & DRUMS
FALCON
GUARDS
grijze-blokken

BIDKL

Het geluid van doedelzakmuziek is in de Angelsaksische cultuur al eeuwen verbonden aan stoere mannen, strijders en dus ook militairen. Nederland kreeg met de bevrijding in 1944 pas echt de klanken van dit op zich wonderbaarlijke instrument te horen. Burgerbands werden geformeerd en daarvan zijn nu nog vier bands die bij het musiceren dat militaire plaatje neerzetten.



Dat zijn The Seaforth Highlanders of Holland (Leusden) , The 48th Highlanders of Holland (Apeldoorn) en The Red Rose of Lochbuie P&D (Rijswijk ZH). En niet te vergeten de Pipes and Drums of The Royal British Legion, The Netherlands (Barneveld). Voor de militairen die liefhebber zijn van deze sound, kwam daar nu tien jaar geleden een echte militaire pipeband bij. The Blue Guards, die met het convenant met het Ministerie van Defensie, de naam Falcon Guards ging dragen. Deze militaire pipers spelen hoofdzakelijk bij evenementen van de Nederlandse Krijgsmacht. Veel van deze bijeenkomsten hebben als motto het herdenken van oorlogsslachtoffers. Denk aan de herdenking van Market Garden op de Ginkelse Hei en tijdens de vooravond van de rode baretuitreiking op de Airborne War Cemetry Oosterbeek.
Aan dit laatste moest ik vanmiddag denken, toen de eerste ploeg van onze bandleden in Soesterberg werd opgeroepen voor nieuwe gevechtslaarzen en de bodyscan voor kleding. Onze nieuwe Steward, SM Van Oorschot, werkzaam op die locatie, had voor ons een bezoek geregeld aan de BIDKL. Dat staat voor Bergings en Identificatie Dienst. De SM Els heeft ons getoond en verteld wat haar werk inhoud.
Waar militaire conflicten zijn, vallen ook doden. Deze doden moeten volgens de Conferentie van Genève van 1929 geborgen en begraven worden door de landen die de strijd gewonnen hebben. Na WO2 waren dat dus de Amerikanen, Canadezen en Engelsen die hun collega’s hun laatste rustplaats bezorgden. De voorloper van de BIDKL had de taak om de Duitse gevallenen te begraven.
Nu ik gehoord heb dat er nog steeds na 71 jaar lichamen door de BIDKL geborgen worden, en ik enkele resten daarvan heb kunnen zien, is bij mij nog meer het besef gekomen dat ter ere van al die jonge mannen, van 18 tot begin 30 jaar oud, die hun leven gaven voor iets dat onbetaalbaar is; leven in vrede, wij als band bevoorrecht zijn om te mogen spelen ter ere van hun nagedachtenis. Voor de mannen en vrouw van het BIDKL diepe respect voor hun volharding in het vinden van de identiteit van elke militair die in al die jaren zijn aangetroffen. Grote drijfveer voor SM Els en haar collega’s is het geven van zekerheid aan de nabestaanden over het lot van hun gesneuvelde dierbare. Vermist is erger dan dood.

 

John Hermans